Printversie

Bevrijd jezelf 62: Ik werk nu met dyslectische kinderen

Als kind was ik dyslectisch, ook al kwam die diagnose pas in 3 VWO. Daarvoor was ik zwak in spelling, snel afgeleid en draaide ik letters en cijfers om. Bovendien was ik anders dan andere kinderen. Ik verwonderde me over van alles. Mijn moeder heeft me vaak gesmeekt af en toe stil te zijn en in mijn leergierigheid dreef ik mijn juffrouwen tot wanhoop met die eeuwige vinger omhoog.



Ik kan me herinneren dat ik altijd boeken kreeg voor moor mijn verjaardag. Het leek me heerlijk om te kunnen lezen en te genieten van al die mooie verhalen. Maar lezen deed ik niet want ik deed het toch niet goed en dat was heel demotiverend. Veel van die kinderboeken staan nu nog steeds ongelezen in mijn boekenkast.
Ik redde het wel, doordat ik nooit een les miste en een heel goed geheugen had.

Op mijn 16e werd ik gescreend door een speciaal bureau en toen kwam de aap uit de mouw. Ik had dyslexie en dyscalculie in een milde vorm. Achteraf was het niet eens zo’n schok, want mijn moeder heeft dezelfde problemen en er schijnt een erfelijke factor te zijn.


Voor mij kwamen de problemen pas echt toen ik Italiaanse taal- en letterkunde ging studeren. Aan de ene kant was Italiaans een verademing, want je schrijft het precies zoals je het zegt, aan de andere kant leek er geen einde te komen aan de literatuurlijsten. Waar ik me op de middelbare school nog met uittreksels kon redden ging dat nu niet langer op. Ik las 6 bladzijden in een uur.


Mijn toenmalige buurvrouw was mijn geploeter zat. Zij had Touch For Health en Braingym en healing gedaan en bood mij aan een balans te geven. Door op mijn arm te duwen kon ze verstoringen opsporen. Zij vond ondermeer dat ik niet kruislopen kon. Dit kwam omdat ik niet gekropen had maar op mijn billen had geschoven als baby. Ze liet me als huiswerk drie weken dagelijks kruislopen.
Ook had ze letter- en cijferkaarten waar ze me naar liet kijken terwijl ze op mijn arm drukte. De letters die een zwakke test gaven waren niet goed geïntegreerd in mijn brein.

Ik vond het heel bijzonder dat ze aan mijn arm kon voelen welke letter mij of mijn brein stress gaf. Ze liet mij een dergelijke letter levensgroot in de lucht tekenen terwijl ik steeds de bijbehorende klank uitsprak, gevolgd door liggende luie achten om de letter te ankeren. Dit alles moest ik met mijn ogen volgen.
Na twee balansen las ik 12 bladzijden per uur, met andere woorden 100% verbetering. Ik was dolblij en slaagde erin mijn studie af te ronden. Ik mag me dus vol trots drs. Italiaanse taal- en letterkunde noemen. 



De angst fouten te maken bleef, zodat ik uiteindelijk nooit aan anderen Italiaanse les heb gegeven. Ik werd moeder en behalve spaghetti koken deed ik niets met Italiaans. Een bevriende therapeute vroeg me naar mijn verhaal. Zij adviseerde me ook de Touch te gaan doen, want ze zag mij wel voor zich als therapeute die met dyslectische kinderen zou werken. Ik was immers ervaringsdeskundige.

Nu zes jaar later heb ik een eigen praktijk en volg het laatste studiejaar van stichting Topki, een opleiding tot professioneel kinesioloog. Ik heb nog nauwelijks last van leerproblemen, en lees wel 20 bladzijden per uur. Ik werk veel met dyslectische kinderen en geniet ervan.
Nu achteraf gezien had mijn pad niet anders moeten lopen en ben ik dankbaar dat ik dit allemaal heb mogen meemaken. Ik kan me geen fijner beroep voorstellen.

Taramariamadonna (38)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.