Printversie

Bevrijd jezelf 56: Van een ziekmakende omgeving

'Tijdens elke minuut die jij met ergernis doorbrengt, verzuim je zestig gelukkige seconden van je leven.'
- Albert Schweitzer

Begin 2009. Een vrolijke jongedame op zoek naar een nieuw avontuur. Een veelbelovende vacature, twee vruchtbare gesprekken, een handtekening. Deze nieuwe baan zou mij een stap verder helpen in mijn werkveld. Ik ging nieuwe dingen leren en nieuwe inzichten onwikkelen!

Een doorgewinterde collega werd mijn coach. Deze ‘oude rot in het vak’ zou mij de kneepjes van Het Vak bijbrengen. Ik was nieuwsgierig naar haar senioriteit en ging vol goede moed de samenwerking aan. Maar deze collega bleek een solist. Een Eigenheimer. Bovendien een dame met een geheel eigen werkstijl, waaraan geen concessies werden gedaan. Daar stond ik dan, met mijn ‘leren door doen’- credo. Maar ja, ik was Nieuw. Ik besloot bewust er niet meteen bovenop te zitten.

Dat bracht natuurlijk geen oplossing. Maanden gingen voorbij, zonder verbetering. Praten dan maar. Met De Collega, met de Teamleider, met De Collega en Teamleider samen. Iedere keer op mijn initiatief.  Urenlang werd er gepraat. Plannen werden gemaakt. Nu zou het beter gaan. Maar het ging niet beter.

Het klimaat veranderde. Ik opperde de boel dan maar drastischer te willen oplossen, bijvoorbeeld door het gehele team eens op te schudden net als vers krakende lakens op een nieuw bed. Men was toch immers op zoek naar vernieuwende jonge collega’s met nieuwe inzichten? Maar ook dit werkte averechts. Ik speelde mezelf meer en meer in de kijker als een ongewenste oproerkraaier.

Begin 2010. Een gedesillusioneerde jonge vrouw op het randje van een burn-out. Toen tijdens het zoveelste gesprek een document met daarop de titel ‘Bëeindigingsovereenkomst’ op tafel kwam, werd het mij pas duidelijk. Ik bevond mij in een niet te winnen bureaucratisch steekspel. Die starre oude collega functioneerde weliswaar niet optimaal, maar 'een dienstverband van vijftien jaar is wel erg lang, he. Dat is niet zo makkelijk op te zeggen.’ En De Manager van mijn Teamleider had haar ooit in dienst genomen. Die ging natuurlijk geen gezichtsverlies lijden door toe te geven.

Bevrijdingsdag kwam pas enkele maanden later. De boosheid en teleurstelling kwamen er beetje bij beetje uit. Mijn nette afscheidsmail - gelardeerd met boodschappen tussen de regels door - bracht mij een heel stuk verder. Ik had deze naar iedereen gemaild, ook naar degenen die tot dan toe in de veronderstelling waren dat ik zelf graag weg wilde. Zonder te weten wat er binnen bepaalde muren zich had afgespeeld. Dat mijn werkmailaccount meteen hierna werd afgesloten, veroorzaakte zowaar een glimlach op mijn gezicht. Wat had men zich laten kennen. Maar ik heb mijzelf weten te bevrijden van een ziekmakende omgeving. En de toekomst ligt weer open.
Daphne (32)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.