Bevrijd jezelf 481: Ik lijk op mijn moeder

Als ik heel eerlijk ben, zag ik het natuurlijk altijd al wel. De donkerte, de dynamiek en die ogen. Vooral die ogen. Ik kon er niet omheen, maar onttrok me er vol overgave aan. In mijn tienerjaren werd ik boos en ging ik stampvoeten met een vurige blik in mijn ogen als mensen er iets over zeiden. Of ik deed verbaasd: “Helemaal niet, hoe kom je daar nou bij?”
 
Samen maakten we wel vergelijkingen, maar die waren niet altijd aardig. Dat wil zeggen; zij was niet altijd aardig en zei met een triomfantelijk lachje: “Ik werd ook al vroeg grijs, maar niet zo vroeg als jij…” Of met een valse grijns: “Oh; jij hebt ook een buikje, tja…”.
 
Later toen ik zekerder was over mezelf dan eerder, kwam het besef; ontkennen heeft geen zin. Ik lijk op haar. Ik lijk op mijn moeder. Hoe erg kan dat zijn? Ik accepteerde het. Ik verguisde haar niet toen ze vertelde dat haar collega’s een portretfoto van mij zagen en vonden dat ik op haar leek. Ik glimlachte. En dat niet alleen. Ik ging een stap verder en beaamde het. “Maar”, zei ze. “Ik heb er natuurlijk wel bij gezegd dat jij dikker bent...”
 
Inmiddels ben ik halverwege de dertig en weet ik dat ik niet alleen op mijn moeder lijk, maar dat zij een deel van mij is. Ik voel mijn moeder. Twee maanden geleden op haar begrafenis zei een tante dat ik zo op haar lijk. Elke dag ben ik trots. 
Ann (35)
 

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.