Printversie

Bevrijd jezelf 472: Ik heb het niet zo op afgesloten ruimtes

Bevrijd jezelf
De besneeuwde boom staat maar een meter verderop, maar ik kan niet bij. Hij staat te bevriezen achter glas. Nogal een verschil met de drukkende hitte hier in deze propvolle  trein die geurt naar zweet en drank. En dat op zondagochtend, half acht. Iemand gilt: “Ik wil eruit!”, gevolgd door rauw gelach. Het zijn woorden uit mijn hart.

Ik grijp de armleuning totdat mijn knokkels sneeuwwit zijn, maar die trein gaat al een half uur niet voor of achteruit. Ik loer om me heen. Alleen maar jonge gasten met kale koppen, zwarte jassen en onvoorspelbaar gedrag. De opengeschroefde oogjes verklappen de sporen van een wild feest. Mijn hart klopt in mijn keel, het klotsende zweet drukt mijn borstkas ineen. Ik heb het niet zo op afgesloten ruimtes.

Een jongen beukt op de gesloten treindeuren. “Wwrroaahh!” gilt hij erbij. ‘Gek in ’t kupke’ staat er op de rug van zijn bomberjack. Ik schuif onrustig van bil naar bil, luister naar de dreunende klappen op de deur. Dan gejuich. Een minuut later sta ik in de verse sneeuw. Ik haal de tintelende winterlucht met een grote grijns binnen. De claustrofobie lijkt bij toverslag verdwenen. En keert-ie onverhoopt terug, dan weet ik dat vroeg of laat altijd weer buiten kom. Dan denk ik aan de les van mijn gabbers in die overvolle trein.  
Peter (32)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.