Printversie

Bevrijd jezelf 467: Ik ga weer de schoolbanken

Terwijl ik de boodschappenkar vol gooi met allemaal lekkere dingen, struint mijn vriendin de winkel af naar aanbiedingen.
Tijdens het afrekenen aan de kassa noemt mijn vriendin nog 1 keer op wat we dit weekend hebben en wat ik niet moet vergeten.
In de auto naar huis bellen we nog snel even een jarige job en thuis snel alles poetsen want we hebben het weer druk dit weekend.
We hebben allebei een (goede) baan, mijn vriendin bij de gemeente en ik bij een vriend. Vanwege de crisis bood hij mij een baan
en deze is wel leuk en betaald goed. De laatste jaren een paar keer geswitched vanwege de crisis en niet weten wat ik nu kan of leuk vind.
Verder hebben een mooi huurappartement, sporten 2 a 3 keer in de week en zoals je leest, de weekenden zitten meestal bomvol.
Gas erop, je leeft maar 1 keer. Je wil overal bij zijn want je kan iets missen...
Totdat ik mijn vriendin aan de telefoon kreeg, op een middag. Ze was al veel moe geweest de afgelopen weken en probeerde in het
weekend bij te slapen voor haar werk door de weeks. Ik hoorde dat ze huilde, daar schrok ik van... "Het gaat niet meer..." zei ze.

"Ben je het even beu?" vroeg ik nog enigzins verbaasd. "Ik kom nu naar huis, het gaat niet meer..."
Thuis zat een hoopje mens die het echt even niet meer zag zitten. Diagnose: burnout. Bam, die kwam hard aan.
Ook bij mij, want het deed meer met mij dan ik dacht. Ik begon ook meer over mezelf en ons na te denken. Ik had weer een baan omdat
iemand zei dat dat iets voor mij was. En die onrust was er alweer na een half jaar. Ik wilde weer weg, voelde me in het nauw.
En toen mijn vriendin eenmaal echt goed en wel op de bodem van haar bestaan was en niet echt verder meer kon, maakte ik een eind
aan onze relatie. Bam. Ook die kwam hard aan. Ook bij mij, want de reden waarom ik het uit maakte werd pas later duidelijk.

Eerst maar eens door die hel die "the day after" heet. Vrienden spreken, logeeradres zoeken, wereld op zijn kop. Om over die van mijn vriendin
nog maar te zwijgen. En na 2 weken kon ik niet meer, het voelde verkeerd en als de slechtste beslissing ooit. Ik wilde haar terug,
dat was duidelijk. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. Ik ben aan mezelf gaan werken, op zoek naar wat ik wil en kan.
Ik heb uiteindelijk een psygologische test laten doen en daar kwam uit dat ik weldegelijk HBO-niveau heb en al even onder mijn niveau werk.
Ik ben op zoek gegaan naar een opleiding en heb nu gekozen voor een voltijd (!) studie op mijn 29ste!
Daarnaast heb ik mijn vriendin terug gewonnen, niet zonder slag of stoot maar er is een hoop veranderd met mij en ons.

Wij hebben ons bevrijd van "picture perfect" en dat voelt geweldig. Niets moet en alles mag, dat klink zweverig maar het voelt geweldig.
Niet meer overal bij willen en moeten zijn, selectief worden in waar je je tijd en energie in steekt. En dat levert veel op.
Het levert energie en tijd op voor elkaar, ruimte om weer tot eklaar te komen. En weer te houden van elkaar zoals je dat helemaal in het begin deed.
Nog steeds lopen we tegen oude "gebruiken" aan maar daar wordt nu over gepraat en proberen we aan te pakken.

Ik ga weer de schoolbanken in, met studiefinanciering en een schooltas... Bevrijd van kaders, van moeten en "picture perfect"!

Vrolijke vis (29)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.