Printversie

Bevrijd jezelf 435: Ik ben er al

Keerpunt
Ik hoef er niet meer te zijn. Zo vaak heb ik gedacht: “Nu ik dit overwonnen heb, nu ben ik er.”
Het hoeft niet meer. Toen ik me op m’n achttiende na drie jaar bevrijd had van een tiranniek en rottig vriendje, dacht ik dat ik er was. Eindelijk. Twee jaar later volgde echter, na een niet bedoelde en buitenbaarmoederlijke zwangerschap, een heftige depressie: ‘Wanneer zal ik ‘s, net als de rest om mij heen, met leven kunnen beginnen?’

Goddank liep ik de vent tegen het lijf, die mijn vader me altijd al voorspeld had: “Schat, érgens loopt-ie rond, die man van jouw leven.”

“Jippie,” dacht ik, “Dit is ‘m! Nu ben ik er!” Inderdaad, hij was het. Maar niet denken dat ík er was, hoor. Mijn eerste micro-psychose na de bevalling van onze dochter was nog tot daar aan toe. Toen kon ik nog denken, “Ach, hormonen, hè?” en de draad oppakken. Maar de tweede deed mijn complete vertrouwen op het ooit bereiken van mijn einddoel ineenstorten, omdat die ‘slechts volgde op een verhuizing’.

Probeer dán nog maar ’s de hormonen de schuld te geven. Dat was het keerpunt. Ik zag in, dat ik nooit meer zou kunnen denken: “Nu ben ik er.”. Ik zou ook niet meer willen. Het staat gelijk aan verzet tegen alles dat zich op mijn weg nog aan gaat dienen. Die weg leidt nergens naartoe. Het enige dat ik nog wil, is me onderweg verwonderen. Ik hoef er niet meer te zijn. Ik ben er al. En altijd geweest.
Tessa (41)
30 mei 2010

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.