Printversie

Bevrijd jezelf 432: Wat ik je altijd nog eens zeggen wou…

Alles, echt alles wilde ik voor je doen. Dagelijks droeg ik de last van jouw problemen op m’n schouders. Ik moest iets doen om je te helpen. Ik wilde alles doen om je te helpen. Zo kon het toch niet gaan, zo kon het toch niet blijven? Nachtenlang zocht ik op internet naar informatie over de symptomen. Verschillende hulpverleningsinstanties liep ik af. Mijn rol veranderde van dochter, naar maatschappelijk werker, psycholoog en coach. Inmiddels had je alles kapotgemaakt, maar zelf zag je dat niet in.

Hulpverleners gaven op, maar ik bleef doorgaan. Ik wilde niet opgeven, ik kon niet opgeven. Uiteindelijk zou je er toch uitkomen? Uiteindelijk zou je toch veranderen?  Tot het moment dat ik brak…, dagenlang kon ik alleen maar huilen. Waarom gaf iedereen op? Waarom kwamen we niet verder? Op de vierde dag realiseerde ik me met een schok dat ik de situatie nooit kan veranderen, omdat ik jou niet kan veranderen.

Nu accepteer ik dat je voor dit leven kiest. Ik houd van je, omdat je mijn moeder bent. Maar ik ga je niet meer helpen. De last is van m’n schouders. Voor het eerst sinds 15 jaar kijk ik naar mezelf en mijn eigen leven. Ik heb jouw genen, ik begin de symptomen te herkennen. Maar ik vecht. Alles, echt alles zal ik doen om niet te worden zoals jij.
Merel-Jasmijn (31)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.