Printversie

Bevrijd jezelf 417: Goed genoeg

 Ik ben één van vier kinderen. De eerste was een ♂ en geweldig: een stamhouder! De tweede het eerste ♀ dus: ach wat schattig! De jongste was ook een ♂ en als blonde Benjamin met bruine ogen, o zo lief.
Maar ik excelleerde niet, nou ja, een beetje met mijn krullebol…
Mijn vader was een zachtaardige man en ik was zijn “freule” maar hij bleef altijd in de schaduw van moeder-de-vrouw. Mijn moeder bedoelde het wel goed maar was uit oververantwoordelijkheid zeer dominant, dus ik liep als kind altijd in de schaduw van anderen en was dodelijk verlegen…
Waarom? 
Iedereen kon altijd alles beter dan ik. In ieder geval moest het anders maar was dat wel beter?  Ik kreeg nooit kans om fouten te maken - en daarvan te leren – want ik kreeg meteen te zien hoe het wel had gemoeten…In de box riep ik al boos: “Sef doen!” maar helpen deed het niet…
Dit gold overigens voor praktische zaken, want leren kon ik het beste van allemaal en ik was ook leergierig dus daar vond ik mijn uitdaging. Maar speciaal voor mij had ook een 9 altijd een 10 moeten zijn: het was nooit goed. Er was niet veel echte interactie in ons gezin dus ik schreef dikke dagboeken en las ook alles wat los en vast zat.
Ik had een talenknobbel en genoot op school van alle moderne talen. En toen ik 17 was scheurde ik me los en gin, volstrekt tegen de zin van thuis, als au pair naar Zwitserland.  Dat ik dat dùrfde!

Toen ik terugkwam werd ik toeristisch informatrice en iedereen zag alle mogelijke creatieve kwaliteiten in me. Ik leerde er nog Italiaans en Zweeds bij, en ik kon het nauwelijks geloven maar ach wat was ik gelukkig! Ik ging op mezelf wonen. Ik werd medisch secretaresse en kreeg vriendjes.
Ik ging amateurtoneel spelen, had plankenkoorts maar deed het en ik genoot.
Ik slaagde cum laude voor de Sociale Academie en was als medisch maatschappelijk werker ècht goed in mijn werk;  wat men me ook waarderend liet weten….
Ik durfde steeds meer mijn eigen mening over dingen te hebben en zelfs uit te spreken.
In relaties ging het me wat minder goed af maar liever solo & happy dan een benarde relatie. Met mijn  goede vrienden voel ik me rijk.
Ik zag intussen veel van de wereld, te beginnen in 1976 met Indonesië op mijn 27e, in mijn uppie!  

Mijn vader is †  Naar mijn moeder vond ik een modus: er is geen warme band maar ik zie haar toch regelmatig en als ze nukkig of bemoeierig is, dan ga ik, maar ik kom wel terug…  
Met onze Benjamin en zijn gezin kan ik goed opschieten: de andere twee zie ik nooit. Zij hebben daar geen behoefte aan en ik heb me daarbij neergelegd. Dat is geen diskwalificatie maar een feit. Ik heb geleerd dat ik goed genoeg ben - misschien wel meer dan dat - voor vrienden en voor mezelf.

En toen in mijn werk de boel zo reorganiseerde dat ik knel leek te gaan raken besloot ik daar geen maagzweren van te willen krijgen en koos de vrijheid. Mijn vrijheid. Met alle creatieve hobby’s die ik heb heeft zich in twee jaar geen zwart gat laten zien en dat zal dus ook wel niet meer komen.

Ik ben creatief op meerdere vlakken en ben nu o.a. ook taalmaatje voor het Gilde Samenspraak. Ik begeleid momenteel een jonge Italiaanse die is afgestudeerd als vertaalster Nederlands-Italiaans en die een tijdje in ons land verblijft om de taal wat vlotter ook te leren spreken. Met haar haal ik meteen mijn wat ondergestofte italiaans op.

En in haar zie ik deels ook mezelf terug.

Deze vrouw is enig kind van oude ouders, dodelijk onzeker, durft niet goed contact te maken, maar intussen is ze wel in haar eentje naar Nederland gekomen om dat wat ze wil toch te verwezenlijken.

Taal is onze schakel, maar ik praat ook veel met haar over die verlegenheid en hoe ze daar heus overheen kan groeien door te doen wat ze nu is begonnen te doen: haar grenzen te verleggen, beetje bij beetje. Door dingen te doen die eng lijken maar niet zijn. Door geen beren op de weg te zien.

Mij is het gelukt. Dus waarom haar niet?                                                                           

Sorry, 717 woorden.  Maar korter kan ik het niet vertellen: het is mijn hele levensverhaal…
HappyH (61)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.