Printversie

Bevrijd jezelf 403: Verdriet toelaten is ook een vorm van sterk zijn

Waardevol bewezen
In 2001 overleed mijn vader aan darmkanker. Hij zei ‘het is niet anders’ en dat we sterk moesten zijn. Op wat kleine verslappingen na was ik toch zeker 5 jaar sterk.

Eind 2006 bezocht ik voor het eerst een psycholoog. Er waren een paar relaties stukgelopen, ik kon me slecht concentreren, vergat van alles, had moeite met genieten en ik wilde weten of dat met mijn vader te maken had. Ik las oude dagboeken door om herinneringen op te halen die ik ook was vergeten. Alleen vervelende herinneringen drongen tot me door. Ah mooi! Dan kon ik mijn probleem ophangen aan het idee dat hij mij niet genoeg waardering gaf, en had ik nog steeds geen reden om hem te missen.

Begin 2010 zocht ik weer professionele hulp. Naast de bekende periodes van neerslachtigheid, had ik nu ook out-of-the-blue huilbuien. Liet ik ’s nachts naast mijn vriend in stilte mijn tranen in het kussen verdwijnen, of veranderde een intense lachbui zomaar ineens in tranen en diep verdriet. Ik had dromen waarvan ik huilend wakker werd en was te vaak onredelijk tegen mijn fantastische vriend. Kortom, ik was zo sterk niet meer.

Het duurde even, maar ik weet nu dat emoties tonen en verdriet toelaten, ook een vorm van sterk zijn is. Ik mis mijn vader. Maar ik kan mezelf nu bevrijden van de drang mezelf te bewijzen, en genieten van het leven en van alle mooie, leuke, grappige en warme momenten met hem, die ik me nu gelukkig weer herinner.

Amélie (29)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.