Printversie

Bevrijd jezelf 399: Het was een bevrijding om nodig te zijn

Toen mijn man 65 jaar werd, hebben wij ons in laten schrijven voor een aanleunwoning bij een bejaardentehuis. De gedachte was nog ver, om er gebruik van te maken, maar het lot besliste anders. Na zeven jaar ingeschreven gestaan te hebben, werden wij, door ziekte van mijn man, gedwongen een aanleunwoning te betrekken. Daar hebben wij samen een jaar prettig gewoond. Na het overlijden van mijn man, heb ik een tijdje gezworven van het ene kind naar het andere kind. Daar was ik echter ook alleen en rust vond ik zo niet.

Na een half jaar heb ik mij in het bejaardentehuis aangemeld als vrijwilliger, werd ik lid van de bewonerscommissie en nam ik taken op me als het distribueren van bibliotheekboeken, het bezoeken van zieken en nieuwe bewoners. Het begon uit eigen belang, maar het werd gaandeweg heel fijn om nieuwe contacten te kunnen leggen en iets voor anderen te betekenen.

Het was een bevrijding in mijn verdriet, om te mogen werken met mensen, ergens nodig te zijn.
Toen ook mijn oudste zoon binnen twee maanden na de diagnose kanker, overleed, was mijn verdriet onoverkomelijk, maar kreeg ik veel steun van de relaties die ik inmiddels opgebouwd had. De wond wordt er niet door geheeld, maar troost biedt wel een verzachting voor de pijn.

Maria (94)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.