Printversie

Bevrijd jezelf 393: Bevrijd van mijn extreme sociale wenselijkheid

Ik gaf over op de zwarte, net opgepoetste schoenen van de wijze man.
De dokter  -niet zichtbaar aangedaan door het plasje maaginhoud dat inmiddels zeker natte voeten moest geven- zat met rechte rug aan de andere kant van het bureau en keek naar me zoals alleen dokters op leeftijd dat kunnen; De neutrale blik vol ijzingwekkend geduld. Duidelijk de mondelinge reactie afwachtend.

Mijn fysieke had hij immers al gekregen.
 “Is er hier misschien een dokter met gevoel voor tumor in de zaal?”
Vijf uur later; Tumor-humor. Je kon  er maar beter zo snel mogelijk mee beginnen.
En daar begon het. Want mijn omgeving vond van niet.

Vanaf het etiket ’kanker’ werd er alleen tegen me gepraat op een beladen, zachte en zalvende toon. Dat verwarde me; Stel dat mijn buurvrouwen door mijn grappen zouden denken dat ik ‘het’ niet serieus nam, of erger: dat ik ‘er’ niet goed mee omging! Een doodszonde voor elke perfectionist. Dus werden de grappen binnen no-time afgeleerd en mijn ziektebed werd een poppenkast.

Het poppenspel van beladen ‘ach-en-wee’s’ hield ik twee jaar vol. Toen was hij daar ineens: de burn-out. Ik werd me lamgeslagen bewust dat ik mijn eigen karakter niet meer kende. Het enige wat ik dacht te weten was welk gedrag anderen van mij verwachtten.
Dat besef maakte dat ik na één van de behandelingen zonder plan in mijn auto stapte en wegreed. De zon achterna.

Ik bleef een maand weg tot de volgende behandeling. 
Het was de beste keus die ik ooit maakte.
 Het was míjn keus.  

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.