Printversie

Bevrijd jezelf 338: Van een gokverslaving

Ik nam de gok
Als een van de jongste kinderen in een groot gezin, ben ik opgegroeid in een tijd waarin mijn ouders veel ruzies hadden met opgroeiende kinderen. Ik was hier erg gevoelig voor en besloot als 12-jarige dat ik geen probleem zou zijn voor mijn omgeving en zeker niet voor mijn ouders. Verder had ik voor mijn gevoel weinig aansluiting met vrienden klasgenoten. Ik vond dat ik andere dingen bezig was dan zij. Daarbij was ik niet in staat om mijn emoties onder woorden te brengen. Ik voelde me dus vaak alleen en eenzaam.

Tijdens mijn studie en eerste serieuze relatie, waarin ik me ook niet veilig en geborgen voelde, leidde dat er toe dat ik ging gokken. Dan was ik even helemaal van de wereld en had even geen negatieve gevoelens. Dit duurde maar kort, want de eenzaamheid en de nu bijkomende schaamte kwamen na het gokken in alle hevigheid terug.

Tot ik begreep dat er iets moest gebeuren. Ik had hulp nodig. Ik durfde die niet gewoon te vragen. Er was iets heftigers nodig. Ik heb dus alle, behalve één, girobetaalkaarten opgemaakt. Ik stond nu als student zwaar in de min. Nu moest ik wel om hulp vragen. Dat deed ik bij vriendin, familie, vrienden en kerk. Ook al was de hulp eerst onvoldoende, dit was wel de eerste stap op weg naar volledig stoppen en hulpverlening. Ik heb nog een enkele keer gegokt. Verslaving blijft een zwakke plek wanneer ik mijn eigen gevoel niet serieus neem.
Roelof (41)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.