Printversie

Bevrijd jezelf 315: Ik wil mijn leven in eigen handen nemen

Al zolang ik me kan herinneren, heb ik een moeilijke jeugd gehad. Van mijn moeder heb ik zelden 'liefde' ervaren. Nooit geborgenheid, genegenheid gevonden, waar je als kind zijnde zo naar verlangt. Schouderklopjes moest ik mezelf geven, evenals bemoedigende woorden die zich als een cassettebandje in mijn hoofd afspeelden. Dat hield me op de been.

Bevestiging op allerlei fronten; dat het goed was wie ik ben, dat ik geliefd was, dat er van me gehouden werd, dat ik 'Ragna' kon en mocht zijn, inclusief mijn 'beperking' en alles daaromheen. Nooit een lieve kus of een warme arm om me heen, om me te vertellen dat ze trots op me was om wie ik was, wat ik deed. Om wie ik niet was, en om wat ik niet deed.

Mijn moeder ziet mij als 'de bron van al het kwade in haar leventje'. Ik ontken niet dat ik geen fouten heb gemaakt. Daarvoor ben ik een mens. Ik ben niet uit steen geslagen. Ik ben een mens, en ik maak fouten. Het leek alsof we met momenten een klein stapje vooruit gingen, om vervolgens weer twee stappen achterwaarts te maken.

Ze heeft onuitwisbare voetstappen achtergelaten op mijn hart. Het zijn littekens die me hebben getekend. Ik wil mijn leven weer in eigen handen gaan nemen, na bijna twintig jaar het gevoel te hebben gehad dat ik gevangen zat. Gevangen in de handen van mijn moeder, gevangen in haar hoofd. Ik dacht dat ik levenslang had gekregen, maar uiteindelijk ben ik vrijgelaten.
Vrijgevochten.
Ragna (20)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.