Printversie

Bevrijd jezelf 298: Ik sloot mijn ogen en was bereid te sterven

Nadat mijn geliefde met een grote klap de deur van ons vakantiehuis in Portugal achter zich dicht had geslagen en naar het vaderland vluchtte bleef ik ontredderd achter. Ik was er beroerd aan toe, een geestelijk en lichamelijk wrak. Door lange strand wandelingen probeerde ik mijn wonden te likken. De in zichzelf pratende zonderling die zich langs de waterkant voortsleepte moet een vreemde indruk gemaakt hebben op de andere badgasten.

Na een week vergeefse pogingen om mijzelf te helen besloot ik de handdoek in de ring te gooien. Niet door me in zee te werpen maar mijn nederlaag en de terugreis te aanvaarden. Meer dood dan levend arriveerde ik op een Duits vliegveld. Daar wachtte me een taxirit die me lang zal heugen. De tandeloze zwerver die op het bankje naast de mini-bus lag te slapen bleek mijn chauffeur te zijn.

Hij kwam uit Bosnië, sprak gebrekkig Duits, en had haast. In vliegende vaart raasden we over rustieke landweggetjes. 'Bitte nicht so schnell', protesteerde ik zwakjes, 'Ich hab ein Nerverzusammeneinsturzung'. Hij stelde me gerust door te vertellen dat hij ooit zes maanden dronken was en nooit een ongeluk had gehad.

Behendig zwiepte hij langs een vrachtwagen met suikerbieten. Ik sloot mijn ogen en was bereid te sterven. Daar op die landweg tussen Knochen en Knekel zouden onze verkoolde lijken uit de nog na smeulende Mini-bus gezaagd moeten worden. Op het toilet van het station in Nijmegen durfde ik mijn ogen pas te openen. Boeddha-beeldjes, waxine-lichtjes, rustige muziek. Ik was in het Walhalla beland.
Bolero (53)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.