Printversie

Bevrijd jezelf 272: Mijn zoon is uit huis en ik mis hem nu al

Dag jongen
Hij stapt op zijn fiets. Vale spijkerbroek, petje op, een jas van zijn moeder aan. Hij geeft niet veel om kleren. Een grote tas met schoon wasgoed hangt over zijn schouder. Nog één keer zwaait hij. Weg is-ie. Naar zijn nieuwe kamer. Ik vecht tegen tranen. “Ik hou van jou”, hoor ik mezelf zachtjes Herman van Veen nazingen als ik het huis in ga. Het huis waarin hij is geboren. Bijna 22 jaar geleden.

Op de fiets, met pakken kraamverband en luiers onder de snelbinders, zong ik dat lied ook. “Ik hou van jou, met heel mijn hart en ziel hou ik van jou…”. Het kwam zomaar bij me op. Ik was ook zo vol van hem. Gek, want ik had enorm opgezien vader te worden. Zelfs tot ver in de zwangerschap van mijn vrouw. Bang voor de verantwoordelijkheid. Baby’s, ik durfde ze niet eens vast te houden.

Avonden heb ik tegen vrienden zitten emmeren. Mogelijk daardoor, ik weet het niet, maar plots, een maand voor de bevalling kreeg ik een sterk gevoel van 'Laat maar komen!' Ik was er blijkbaar klaar voor. Het hummeltje dat werd geboren, groeide op tot een mooie beer van een vent. Open, loyaal, sociaal. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik geen vader wilde worden. Want ik mis hem nu al. Na een paar dagen komt hij voor het eerst langs. Of we nog schone onderbroeken en handdoeken hebben. De zijne zijn vies. Onmiddellijk is het huis vol. Voor even.

Jan (60)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.