Printversie

Bevrijd jezelf 260: Aan alles komt een eind

WILG

Het was een statig pand. Via een smeedijzeren hek en een grindpaadje bereikte ik de voordeur. Naast de deur hing een ouderwetse trekbel.

Elke morgen om 07:15 uur belde ik aan. Een vriendelijke mevrouw deed open en gaf me een hand. Ik liep door de lange gang naar de achtergelegen praktijkruimte. Soms bood een openstaande deur een blik op een leven dat mij onbekend was.  

Op mijn verzoek mocht ik direct de praktijkruimte betreden en hoefde ik niet plaats te nemen in de krappe wachtruimte. Ik voelde me daar ongemakkelijk omdat het me confronteerde met mijn rol als patiënt. Dat wachtkamertje had iets vernederends.

Ik betrad de praktijkruimte en ging liggen op de divan. Schuin achter me stond een lederen fauteuil. Liggend op de divan zag ik haar binnenkomen en plaatsnemen.

Thuis noemde ik haar ‘Wilg’, een verbastering van haar naam die volledig ingeburgerd was.

De sessies hadden geen programma. Het gras groeide langzaam. Het was vooral haar vanzelfsprekende en vertrouwenwekkende aanwezigheid. Als een junk kwam ik elke dag een snuifje halen. Jaren verstreken en talloze keren maakte ik dezelfde gang op weg naar de vrijheid.

Zo leverde ik een belangrijke bijdrage aan de stijging van de ziektekosten. Wilg sloot elke sessie af met de woorden: 'Het is onze tijd'. Dat klonk knus en sympathiek omdat het iets gezamenlijks uitdrukt.

Inmiddels lacht de vrijheid me toe. Soms zie ik Wilg fietsen en dan ben ik verlegen. Het is alsof je iemand tegenkomt met wie je een geheim deelt.

Beste lezers, het is onze tijd.

Michiel (46)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.