Printversie

Bevrijd jezelf 250: Een moment van puur geluk

dankzij Nemo
Afgelopen jaar kwam de grote klap, ik was op, kon niet meer, ik was officieel ingestort. Na jarenlang een relatie en een baan waarin ik alleen maar gaf, zonder genoeg terug te krijgen, was ik uitgegeven.
Ik kwam thuis te zitten en er ging een beerput open van oud zeer. Het leek alsof alles wat ik ooit had ervaren als pijnlijk naar boven kwam drijven om de pijn nogmaals te voelen, maar dan dieper.

Ik kwam erachter dat mijn relatie en werk niet meer waren dan enorme spiegels waarin ik mijn ware ik tegenkwam, en de pijn die nog verstopt zat in mij. Dit was dus het moment waarin ik mijn hoofd niet meer van de spiegel af kon wenden, maar mezelf recht in de ogen aan moest kijken. Ik kwam eracher dat ik anders was dan ik altijd dacht: ik was niet die open persoon, die de confrontatie altijd aanging, en zich kwetsbaar opstelde. Nee, ik was degene die wegvluchtte als het moeilijk werd en degene met wie het altijd goed gaat. Ik was verrast hoe slecht ik mezelf eigenlijk kende. 

Er kwam een periode van bewustwording en emotionele dieptepunten, weer opkrabbelen en dan weer struikelen. Ik heb heel wat tranen gelaten en dagboeken volgeschreven. Langzaamaan ging het iedere dag wat beter met me. Ik ging naar de psycholoog en begon met joga, en ik tracteerde mezelf op een weekje vakantie. Ondanks dat ik ertegen opzag mijn koffers te pakken, hield ik me voor dat een weekje nietsdoen, zon, zee en strand me goed zou doen.

Geluk vind je pas, als je het niet zoekt, en nu weet ik wat ze daarmee bedoelen. Tijdens mijn vakantie ging ik snorkelen boven prachtige koraalriffen en daar vond ik het geluk, in een klein oranje visje met witte strepen, zoals Nemo, uit de film. We keken elkaar aan. ik bleef doodstil hangen in het water, en om me heen zwemmend kwam het visje dichterbij en met ronddraaiende, nieuwsgierige en vriendelijke oogjes werd ik bekeken.

Veel kleiner dan ik, durfde hij gewoon dichterbij te komen, alsof het wilde zeggen: "Hier ben ik, kwetsbaar en klein, maar ik ben trots op mezelf, durf te zijn wie ik ben en ik ben niet bang. En ik vind jou aardig en interessant, zullen we vriendjes worden?" en ik keek naar hem alsof ik nu in een andere spiegel keek, door het kristalheldere water naar zijn prachtige kleuren en bewegingen en zijn rollende ogen.

Een moment van puur geluk, wat ik nooit zal vergeten. En telkens als ik weer verdriet of pijn voel, dan denk ik aan mijn Nemo en dan komt er een zelfde glimlach op mijn gezicht als de glimlach die op zijn vissenbekkie stond, en waan ik me weer even onder water, voel ik weer het onbeschrijflijke geluksgevoel dat ik toen had. Dat een heel klein visje me uiteindelijk het geluksgevoel heeft gebracht waar ik zo lang naar zocht, dat is toch de prachtige ironie van het leven!
Sunita (34)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.