Printversie

Bevrijd jezelf 191: Van het verlangen naar de goedkeuring van anderen

‘Hoeveel sessies moet ik eigenlijk nog?’ De therapeute kijkt me glazig aan. Dit is mijn twintigste sessie, mijn jeugdtrauma’s leverden tot nu toe veel gespreksstof op. Ik sla mijn benen over elkaar en neem een slok van mijn groene thee. Elke week krijg ik een kopje; groen spraakwater dat me terug moet voeren naar de krochten van mijn jeugd. We hebben het vertrek van mijn vader besproken, de affaires van mijn moeder, de relaties van mijn beide broers.

Ik heb verteld over mijn laatste vriendje, een Mexicaanse dj die dwangmatig vreemdging, waarop zij als antwoord haar wenkbrauwen optrok. Soms werp ik een blik op de aantekeningen voor haar, en vraag me af wat haar conclusies zijn. Ik heb bindingsangst, verlatingsangst, een zwak voor foute mannen met zwart, krullend haar. Ik zoek de bevestiging bij anderen, een ander die autoriteit heeft, aan wie ik onbewust maar overduidelijk de vraag stel: ‘doe ik het wel goed?’

‘Tsja,’ zegt mijn therapeute aarzelend, en bladert even door mijn dossier. ‘We waren volgens mij gebleven bij de bindingsangst. Wat ik me afvroeg… had je vader ook zwart, krullend haar?’ Met een klap zet ik mijn kopje op tafel. Druppels spatten op mijn broek. Plotseling zie ik het heel helder: ik wil geen sessies meer. De goedkeuring van de therapeut heb ik niet nodig, die goedkeuring geef ik mezelf. ‘Dit is mijn laatste sessie,’ zeg ik. ‘Vanaf nu ben ik bevrijd.’

Margot (34)

Waarvan hebt ú zich bevrijd?, Dat vroegen we aan lezers van Psychologie Magazine. Hier leest u waarvan ze zich in hun leven met succes hebben losgemaakt.