Psychologie Magazine nodigt u graag uit om uw reactie te geven op het magazine en de site. Hier vindt u de reacties op het maartnummer van 2010.

Geef hier uw reactie: >>

---

Dit artikel herinnerde mij weer aan een artikel wat ik vorig jaar in jullie blad heb gelezen. Ontslagen maar niet verslagen. Erg van toepassing op mijzelf.

Vorig jaar juni 2009 ben ik, eindelijk, ontslagen. Na heel veel gesprekken en eindeloos touwtrekken moest de rechter dan toch uitspraak doen. Mijn werkgever heeft meer dan 1,5 jaar geprobeerd om mij weer op mijn oude werkplek te krijgen. Dit ondanks dat ik had aangegeven hier niet meer te willen/kunnen werken, omdat ik hier ziek werd. In totaal bijna 30 jaar heb ik voor dezelfde werkgever gewerkt. Toen kwam er een fusie en mijn werk werd verplaatst naar een andere stad. Zo'n 25 km verderop. Ik kreeg een auto en mocht in werktijd reizen. Goed geregeld dus.

Ik kwam terecht in een team van dames, die al langere tijd samenwerkten. Ik kwam daar als eenling tussen, had altijd het grootste deel mijn werk voornamelijk alleen kunnen doen. Zij werkten totaal anders dan ik was gewend, veel korter en zakelijker. Niet mijn manier. Al met al heb ik het 10 maanden volgehouden. Ik telde de uren dat ik weer naar huis kon. Omdat ik mij niet gelukkig voelde op die plek deed ik mijn werk niet naar behoren. Dit wekte de ergernis van mijn collega's. Op een avond, we hadden werkoverleg, kreeg ik van alle dames veel kritiek over mij heen. Voor mij erg onverwacht en net op het moment dat ik zelf vond dat het werk wat beter ging. Niet dat ik het werk nu leuker vond, maar toch.

Totaal overstuur ben ik naar huis toe gereden en heb me de volgende dag direct ziek gemeld bij de Arbo-arts. Uiteindelijk kreeg ik een coach toegewezen, die mij begeleidde bij het zoeken naar werk wat beter bij mij paste. Inmiddels werkte ik voor dezelfde werkgever tijdelijk op een andere plek. Ik deed hetzelfde werk dat ik op mijn oude stek ook deed. Met heel veel plezier en met leuke collega's. Dan werk ik nog 3 maanden op mijn oude stek, maar doe hier andere werkzaamheden. Ook met heel veel plezier.

Dan komt er een vacature voor deze functie. Ik solliciteer en, terwijl ik de enige kandidaat ben en dit werk ook al doe, krijg ik deze functie niet. Ik breek, voor de 2e keer. En weer meld ik me ziek. Inmiddels heb ik me aangemeld voor 2 opleidingen, die ik in iets meer dan 1 jaar tijd, beide afrond.

Na 1,5 jaar gesprekken, ‘mediating’ enzovoort volgt dus eindelijk de rechtszaak. Ik krijg ontslag en krijg nog een kleine vergoeding mee. Ook betalen ze me het achterstallige salaris. IK BEN VRIJ!

Ja, zo voelde dat. Ook al miste ik mijn collega's op mijn oude werkplek erg. Maar nu kon ik verder en alles eindelijk gaan verwerken. Veel tranen heb ik nog gelaten. Maar uiteindelijk ben ik heel ander werk gaan doen. Ik geef nu bewegingsles aan senioren en ben onderwijsassistent. En dat op mijn 55e!

Voor mij geldt dus: Ontslagen maar niet verslagen!

---

Hallo!

Ik wilde jullie even bedanken voor het artikel over kindertekeningen. Vanochtend liep ik rond in de Bruna en opeens bedacht ik me dat ik wel weer een Psychologie Magazine wilde lezen (die las ik wel eens in een café). En wat een verassing, dat stuk over kindertekeningen!

Ik ben namelijk op dit moment voor m'n studie Animatie bezig een kortfilm te maken in kinderstijl. Ik had wel een dun boekje over kindertekeningen en mijn eigen kindertekeningen om te analyseren, maar dit artikel komt echt ontzettend goed van pas. Ik ga het aanbevolen boek zeker bestellen, dankjulliewel!

Groetjes, Tünde Vollenbroek (18)

---